Τσουτσέκι και χαμός

Holiday season λοιπόν..Για όσους έχουν ζαχαροπλαστείο μόνο holiday δεν το λες, αλλά δε θα γκρινιάξω γι' αυτό. Οι διακοπές χριστουγέννων πέραν των άλλων προσόντων τους είναι η κατάλληλη περίοδος για να κάνουμε τις απαλλακτικές ή μη εργασίες που μας βάζουν στη σχολή.
Έτσι κι εγώ ξεκίνησα με ανύπαρκτη διάθεση να γράφω την εργασία μου στον υπολογιστή, ο οποίος δυστυχώς για την συγκεκριμένη περίπτωση διαθέτει και ίντερνετ. Ως άλλο ένα θύμα της facebookοποίησης μπήκα κι εγώ να δω τι παίζει. Για κακή μου τύχη αυτό το αναθεματισμένο home μου βγάζει κατάφατσα φωτογραφίες από τα διάφορα πάρτυ των "κουλ παιδιών της πόλης".
Μου θύμισε τον καιρό που έβλεπα Gossip Girl κι έλεγα ευτυχώς δεν έχουμε τέτοιους εδώ. Όμως η πραγματικότητα με διέψευσε. Η Θεσσαλονίκη, η κατά τ' άλλα underground και ποιοτική μας πόλη έχει γίνει το άνδρον των εμετικών parties-events με κοσμικούς φλώρους. Εμφανίζονται όλο και περισσότερα μαγαζιά που διοργανώνουν πάρτυ με  P.Rs (poly rezilides)- το νέο γαμάτο επάγγελμα των καιρών μας, djηδες με νταλκάδες για μπιτο-τράγουδα, μοντέλα και μοντέλα wannabes και τύπους με μουστάκια που είναι λες και τα έβαψαν με μολύβι φρυδιών- κάτι που ορισμένοι απ' αυτούς σίγουρα χρησιμοποιούν και φυσικά ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΥΣ για να απαθανατίζουν τον καθένα απ' αυτούς με ίδια πόζα σε 5-6 φωτογραφίες. Ανάμεσα σ' αυτούς εννοείται πως βλέπω και καμιά 20αριά γνωστούς μου, που φαίνεται πως θέλουν να γίνουν γνωστότεροι και αηδιάζω με την τσουτσεκιά που διακατέχει τη σημερινή νεολαία. Αυτή είναι η πραγματική κρίση αναγνώστες! Γιατί αν όλοι δεν είχανε λεφτά δε θα ξοδεύανε τα παιδιά τους 50 ευρώ (or more)  τη βδομάδα για να μη χάσουν πάρτυ για πάρτυ, και για να ανοίγουν μπουκάλια και να νομίζουν ότι έγιναν 35 χρονών πριν την ώρα τους.
Ποιά είμαι εγώ για να κρίνω βέβαια.. Δεν χρειάζεται να είμαι κάποια, πλέον όλοι κρίνουμε σιγά μην έχω και ενοχές αν πάει και ξυρίσει κανείς το υπερ-προσεγμένο μουστάκι του μετά τις προσβολές μου! Δεν έχω καν την προσδοκία να διαβάσει κάποιος τέτοιος αυτά που γράφω.
Ορίστε κατάντια, αντί να γράφω την εργασία μου κάθομαι και βλέπω τις φωτογραφίες αυτωνών και τους αφιερώνω κι ολόκληρη ανάρτηση! Ευτυχώς νιώθω κάπως ανανεωμένη μετά απ' όλο αυτό το κράξιμο και ίσως τώρα μού ρθει και τίποτα να γράψω στην εργασία!
ευχαριστώ τσουτσέκια, με εμπνεύσατε και πάλι

Μούντζα εξ ουρανού

Αν και δε συνηθίζω να γράφω τόσο απανωτά  (γιατί συνήθως δεν έχω έμπνευση, όχι ότι κρατάω χαρακτήρα) η πραγματικότητα μου "επέβαλε" θα έλεγε κανείς να γράψω δεύτερη φορά σε τόσο μικρό διάστημα. Όπως πολύ καλά λέει ο λαός: Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις (παρεπιπτόντως δε συμφωνώ με το πρώτο σκέλος της πρότασης). Τόλμησα λοιπόν κι εγώ η ποταπή να αναφέρω γραπτώς ότι νομίζω πως η τύχη μου άρχισε να λειτουργεί (βλ. προηγούμενη ανάρτηση: "μπορώ αισιόδοξα να πω πως έχω παρατηρήσει μια ελαφρά τύχη να πλησιάζει προς το μέρος μου") και τώρα η ανωτέρα δύναμη με εκδικείται αδυσώπητα..
 Η αρχή έγινε την προηγούμενη βδομάδα, με ένα μεμονωμένο περιστατικό, κάτι σαν τη συννεφιά πριν την καταιγίδα, το αεράκι πριν τον τυφώνα, το δελτίο ειδήσεων του Άκη Παυλόπουλου πριν του Νίκου Χατζηνικολάου: Ως καλή ποδηλάτισσα που σέβεται το ποδήλατό της, δένω πάντα το "όχημα" στο μπαλκονάκι έξω απ τη σχολή χορού το οποίο ανάμεσα στα κάγκελα έχει μικρά τζαμάκια χάριν κιριλεδότητας. Όπως λοιπόν ξεκλείδωνα την εκπληκτική μου κλειδαριά -η οποία είναι μεταλλική και σχετικά βαριά- η άκρη της ακούμπησε πάνω στο τζαμάκι κάνοντας ένα φαινομενικά αθώο τακ, που εν τέλει απέβη μοιραίο. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου το τζάμι είχε γίνει παρελθόν. Ευτυχώς ήταν απ' αυτά τα φάση παμπρίζ αυτοκινήτου που θρυμματίζονται αλλά δε σπάνε, οπότε δεν προκάλεσα περαιτέρω τραυματισμούς.

Φυσικά ήταν μπροστά όλη η σχολή χορού, οι περισσότεροι σοκαρισμένοι με κανα δυο εξαιρέσεις που γελούσαν (ένας έβγαλε και φωτογραφία το τζάμι, όπως βλέπουμε στα αριστερά), κι εγώ σε κατάσταση παρόμοια μ' αυτή που προηγείται ενός εγκεφαλικού επισοδείου προσπαθούσα να καταλάβω από που μού ρθε η γκαντεμιά. Τώρα το άδειο πλέον κομμάτι του μπαλκονιού έχει ένα ξύλινο καφάσι αντί για τζάμι- το κατάντησα σακάτικο- κι εγώ δεν ξαναδένω το ποδήλατο κοντά σε τζάμι.
 Νομίζοντας πως η γκαντεμιά αρκέστηκε σ' αυτή την τραυματική εμπειρία, η σημερινή μέρα ξημέρωσε με ευνοϊκές προοπτικές, πέραν του ότι ξύπνησα 7 το πρωί λόγω κρύου. Αποφασίζω να πάω στο Γερμανό να δω αν ήρθε επιτέλους το ρημάδι το πάσο (σημειωτέον ότι την αίτηση την έκανα 29 Σεπτεμβρίου- πάει να ανταγωνιστεί το διάστημα που δεν έχω κάρτα!)και φτάνοντας εκεί βλέπω έντρομη το κατάστημα να κάνει ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ! Τώρα βρήκε να ανακαινιστεί!! Έτσι, με ξαπόστειλαν και μου είπαν να ξαναπάω αύριο το πρωί, λες και δεν έχω δουλειά!(ντάξει όντως δεν έχω αν το πάρουμε υπό την έννοια του επαγγέλματος).
 Συνεχίζοντας αμέριμνη σχετικά το δρόμο για το κέντρο, το προτίστως ήσυχο και πιστό φωτάκι του ποδηλάτου μου αποφασίζει να ξεβιδωθεί και να κάνει βουτιά στο κενό! Το μάζεψα και προσπάθησα μάταια να το ξαναβάλω αλλά η βίδα είναι περίεργη κι εγώ άσχετη με βίδες, οπότε το εγχείρημα δεν εστέφθη με επιτυχία. [2ο το κρατούμενο].
 Φτάνοντας κέντρο μετά τη δύσκολη πορεία μου μέσα στο traffic jam της Τσιμισκή, μπαίνω στον ΟΣΕ να βγάλω εισιτήριο για Αθήνα. Κόβω το χαρτάκι μου και ευτυχισμένη βλέπω πως είμαι το 39 και σειρά είχε ήδη το 34: "Μα τι τύχη, πρώτη φορά θα πάρω εισιτήριο τόσο γρήγορα"! Ανόητη! Δε βγήκε άσκοπα η έκφραση "Τρίτωσε το κακό" και "Τρίτη και φαρμακερή". Οταν είσαι σε μια υπηρεσία έτοιμος να εξυπηρετηθείς, τρεις είναι οι επιλογές γκαντεμιάς που μπορεί να σου διακόψουν την εξυπηρέτηση: 1. φυσική καταστροφή (πολύ καλός καιρός για να συμβεί) 2. να μπει ένας τρελός με όπλο και να μας κρατήσει όμηρους (πολύ περιπετειώδες για να συμβεί και τότε θα έγραφα βιβλίο όχι βλακείες σε blog) και φυσικά το 3ο το πιο ξενέρωτο και άκυρο: ΝΑ ΚΟΠΕΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ! Δύο νούμερα πριν από μένα ξαφνικά έσβησαν όλα κι έμεινα με το χαρτάκι 39 στο χέρι! (η δομή της φράσης παραπέμπει σε μια άλλη έκφραση που για αισθητικούς λόγους δε θα αναφέρω καν). Αλλά δεν επέτρεψα στην -μη- τύχη μου να μου στερήσει την Αθήνα, κι έκατσα μπάστακας, μέχρι να ρθει ο ηλεκτρολόγος να αποκαταστήσει τη βλάβη. Έτσι μετά από μιάμιση ώρα (γερά νεύρα.. όταν θέλω) είχα εισιτήριο και τρεις γκαντεμιές στο ιστορικό μου κι έφυγα ήσυχη από τον ΟΣΕ.
 Αυτή ήταν η μέχρι στιγμής σημερινή σύνοψη. Βέβαια παρά τις  γκαντεμιές συνέβη και το απροσδόκητο:  ανάψαμε καλοριφέρ!! είχε επιτέλους ζεστό νερό για μπάνιο! Κι έτσι έκανα μπάνιο!  Ας μη βιαστώ να χαρώ όμως γιατί η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμα...  Ήρθε η στιγμή να εγκαταλείψω, έχω αργήσει στο χορό, ευτυχώς θα με πάει ο μπαμπάς, αν δεν τελειώσει ξαφνικά η βενζίνη ή αν δεν πάθουμε λάστιχο στο δρόμο  :P

*&$@!)(*!^#&*%! Νοέμβριος

Επιτέλους Νοέμβριος. Πραγματικά ανυπομονούσα νά 'ρθει αυτός ο αδιάφορος μήνας που πέρα απ τα γενέθλια του Στέφανου και της Έλενας δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο στην κοινωνία. Είναι αρκετά κρύος για να μη μπορείς να ξυπνήσεις το πρωί χωρίς να νιώσεις ότι βασανίζεσαι απ την πρωινή ψύχρα αλλά όχι αρκετά κρύος για να χιονίσει- να πάμε για κανα snowboard κι εμείς οι αθλητές. Η μοναδική αργία είναι η 17 Νοέμβρη,  η οποία δεν συγκρίνεται καν με τις ένδοξες αργίες του Οκτώβρη που στη Θεσσαλονίκη διαρκούν ολόκληρο 3ήμερο. Ουσιαστικά η μόνη χρησιμότητα αυτού του μήνα είναι το να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται για νά ρθει ο Δεκέμβρης, συνεπώς τα Χριστούγεννα, και πιο συγκεκριμένα οι διακοπές.
 Ως τότε ας αρκεστούμε στο παρόν, το οποίο περιλαμβάνει την κλασική σαλονικιώτικη μουντίλα - για τους ρομαντικούς "συννεφιά", με  νέες προσθήκες , όπως για παράδειγμα η δημιουργία χωματο-κοτρωνόδρομου στην παραλία, ο φουξ φωτισμός του Λευκού Πύργου το βράδυ που παραπέμπει έντονα στα κόκκινα φωτάκια πίσω απ τη Βίλκα, τα μόνιμα στίγματα κι η μπόχα που άφησε σε επιλεγμένους δρόμους και πεζοδρόμια της πόλης η πολύμηνη παραμονή των σκουπιδιών και φυσικά η ανανεωμένη βρώμα του Θερμαϊκού από βραστό μεταλλαγμένο χόρτο που ανακατεύτηκε με ψόφιο ψάρι η οποία σήμερα πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν το κάτι άλλο.
 Μέσα σ' όλα βέβαια δεν θα μπορούσα να παραλείψω και το γεγονός ότι  "αλλάζουμε κυβέρνηση". Ο George "ΚΑΤΑΛΑΘΟΣ" είπε να γίνει δημοψήφισμα χωρίς να του περάσει απ το μυαλό τι θα ακολουθήσει και τώρα η Κριστίν δε θέλει καν να του μιλήσει , η Άγκελα (χρόνια της πολλά για χθες) έχει απογοητευτεί τραγικά και η Φατμέ χέστηκε στο Γενί- Τζαμί (η πρόταξη του ονόματος έγινε κατόπιν ποιητικής αδείας για τις ανάγκες αντιστοιχίας της Φατμέ με τα προηγούμενα πολιτικά πρόσωπα). Η Ελλάδα φίλοι είναι ένα καράβι που βουλιάζει .... στο Θερμαϊκό. Με λίγα λόγια εκτός κι αν η περιβόητη αυτή 6η δόση έχει απολυμαντικές ιδιότητες, δεν πα να μας φέρουν και νέο καράβι, η μπίχλα είναι πλέον αναπόσπαστη από το DNA μας και δε σωζόμαστε με τίποτα. Και επειδή στην πολιτική ανάλυση δεν το χω , την κόβω έγκαιρα εδώ και τώρα!
 Κατα τ' άλλα οι ψυχολογίες μας (εμού και των πλησίων μου) συμβαδίζουν με το σκηνικό του απαίσιου αυτού μήνα και επιτομή όλων το ότι ο Άρης δεν μπορεί να σταυρώσει νίκη. Οι οπαδοί δεν το αντέχουν άλλο, πονά ο λαός του Άρη! Σε κάθε αγώνα κι ένας σουπεράς λιποθυμάει από την απογοήτευση ( /ή απ την πρέζα / ή επειδή έπεσε στην πρέζα από την απογοήτευση και εν τέλει έπεσε από το διάζωμα).
 Παρά το πεσιμιστικό ύφος του κειμένου, μπορώ αισιόδοξα να πω πως έχω παρατηρήσει μια ελαφρά τύχη να πλησιάζει προς το μέρος μου (σε στυλ ελαφρέος βαρομετρικού), αλλά δε θα επεκταθώ για να μην το γρουσουζέψω! Και μιας και αναφέρθηκα στον καιρό, μόλις συνειδητοποίησα ότι εδώ μέσα ζω την εποχή των παγετώνων (φυσικά φέτος δε μας κόβω να ανάβουμε ποτέ καλοριφέρ αν δε μου πέσει πρώτα κανα μέλος του σώματος από κρυοπάγημα) κι έτσι οι συνθήκες με εξωθούν στο να πάω να τυλιχτώ στην κουβέρτα και τα δύο μου παπλώματα και να ονειρευτώ τι θα φάω μόλις ξυπνήσω - γιατί έχω και μια υποψία γουργουρίσματος... αποχαιρετώ!

P.S. η φωτογραφία προφανώς και είναι εντελώς άσχετη με το περιεχόμενο του κειμένου, την έβαλα για να προσελκύσω αγωνιστές, μια τακτική που ακολουθούμε οι του είδους μου .

Σα βρεγμένη γάτα

  Η επιστροφή από τις διακοπές πέρα από την αναπόφευκτη κατάθλιψη που επιφέρει, μ'έκανε να συνειδητοποιήσω τι απίστευτη ζέστη έχει έξω όταν δεν έχεις δίπλα τη θάλασσα (ο Θερμαϊκός δε νοείται ως θάλασσα) να κάνεις κανα μπάνιο. Μέρα με τη μέρα ο εκνευρισμός μεγάλωνε, αναρρωτιόμουν τι απέγιναν εκείνες οι καλοκαιρινές βροχές και άρχιζα να πιστεύω τα σενάρια της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Μέσα σ' όλα  η WIND έχει τόσο απαίσια σύνδεση που είχα να δω από τότε που είχαμε βάλει HOL, ο Velvet έγινε σκυλοσταθμός και παίζει Πετρέλη, ενώ η βαφή μου από καστανό που ήθελα βγήκε μάυρη και είμαι πλέον η χαρά του γκοθά. Όμως καλά λένε πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...
  Προ ολίγων ωρών, αράζοντας σ' ένα "καφέ-μπαρ" απ' αυτά τα ψαγμένα στέκια που πηγαίνουμε με την παρέα μου, σε μια μεταμεσονύχτια εξόρμηση με τη Μαρία και τον Αντρέα συζητούσαμε τα γεγονότα της ημέρας- πέρα από την τηλεδιάσκεψη του Βενιζέλου με την τρόικα-. Και ξαφνικά πιάνει βροχή! Εκπληκτική βροχή, όση δεν είχε ρίξει όλο το καλοκαίρι μαζεύτηκε για να πέσει σήμερα. Μέσα σε μια απερίγραπτη φρενίτιδα ενθουσιασμού (αφιερωμένο σ' όσους λένε ότι τα παιδιά δε θυμούνται τίποτα από την τρίτη λυκείου) από την εκπλήρωση αυτού μου του πόθου για βροχή, ήρθε η σκληρή πραγματικότητα να με προσγειώσει συνειδητοποιώντας αρχικά πως το ποδήλατό μου βρέχεται. Έπειτα το βλέμμα μου έπεσε στη λίμνη που πριν λίγα λεπτά ήταν δρόμος και ακολούθησε το εύλογο ερώτημα του πώς θα γυρίσω σπίτι! Είχα βέβαια μαζί μου το τούρμπο αδιάβροχο από το hard rock cafe της Βαρκελώνης που είχα πάρει κάποτε στην αδερφή μου και προνοώντας πως θα έβρεχε το είχα καβατζώσει από χθες. Έδωσα λοιπόν την ομπρέλα μου στη Μαρία και τον Αντρέα, φόρεσα αυτό το τέρας προστασίας κι αφού γελάσανε όσοι είχαν απομείνει στο μαγαζί- διότι προφανώς παρέπεμπα σε σακούλα ανακύκλωσης- ξεκίνησα τη μεγάλη επιστροφή.
 Θα άξιζε σ΄ αυτό το σημείο να συνθέσω μία "Ωδή στο Σήφη" το ποδήλατό μου, που στάθηκε άξιο απέναντι στις ακραίες καιρικές συνθήκες και εκτέλεσε με επιτυχία τα χρέη κανό που του ανέθεσα, αλλά παραείμαι βρεγμένη για να γράφω ωδές, και θα περιοριστώ σε αυτό το γελοίο άρθρο.
  Η κατάσταση ήταν αρκετά τραγική, το παντελόνι είχε γίνει κολάν, η κουκούλα είχε πέσει μπροστά στα μάτια μου και περίμενα τη στιγμή που θα γλιστρήσω και θα κάνω βουτιά μέσα στους καταράχτες της Γιάννη Αγγέλου - θα σας απογοητεύσω όμως γιατί τελικά αυτό δε συνέβη. Αγωνίστηκα κάνοντας πετάλι μες στα νερά, αψήφισα τα απορρημένα βλέμματα του κόσμου μέσα από δυο άλλα μπαρ της περιοχής και φτάνοντας πια σπίτι δέχτηκα μια πισώπλατη μαχαιριά από την είσοδο του σπιτιού μου που χωρίς να το περιμένω είχε λακούβα με νερό μέσα στην οποία πάτησα επιτυχώς και τα πρωτίστως μη εντελώς βρεγμένα παπούτσια μου έγιναν όπως προσπαθούσα να αποφύγω να γίνουν. Το ευτυχές σημείο της βραδιάς ήταν ότι η μαμά μου κοιμόταν και μπόρεσα να μπω σπίτι διαφορετικά θα μου απαγόρευε την είσοδο και θα με υποχρέωνε να κοιμηθώ στην αυλή για να  "μη γεμίσω νερά τον τόπο".
  Τη στιγμή αυτή που έχω πλέον στεγνώσει και νιώθω μέσα μου τη χαρά της δημιουργίας αφού πρόσθεσα ακόμα ένα κείμενο στο δοξασμένο τούτο blog είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι έχοντας απλώσει τα ρούχα μου στη σκάλα να στεγνώσουν και έχοντας φτάσει στα όρια της απόλυτης νύστας, αποχωρώ για να κοιμηθώ υπό τον ήχο της βροχής όπως τόσες μέρες περίμενα

καλό μας βράδυ

Ένα χοντρόγατο στην Καβάλα

Όλα μου τα καλοκαίρια τά ‘χω περάσει στην Καβάλα. Έστω και για μερικές μέρες κάθε χρόνο πηγαίνω και μένω στο σπίτι μας στο Παληό. Αυτή την πόλη ,ακόμα κι αν είμαι φανατική Θεσσαλονικιά, την αγαπάω διαφορετικά απ ότι τη Θεσσαλονίκη. Έχει πολλά πράγματα να μου θυμίσει: Ιστορίες και ανθρώπους που είτε είναι εδώ είτε έχουν φύγει, η Καβάλα δε μ αφήνει να τους ξεχάσω. Έτσι κι αλλιώς το να τους ξεχνάω δεν είναι παρηγοριά. Τους έχω μέσα μου όσο ζωντανούς μου επιτρέπει η μνήμη μου να τους κρατάω.

Αυτή τη φορά που έμεινα λοιπόν μόνη μου περισσότερο καιρό κατάφερα να αξιοποιήσω καλύτερα τη διαμονή μου και πήγα σε μέρη της πόλης όπου δεν είχα ξαναπατήσει, έμαθα πράγματα για το μελλοντικό μου επάγγελμα και είναι ίσως απ τις φορές που η Καβάλα θα μου λείψει περισσότερο μετά την αναχώρησή μου.

            Καταρχάς είδα πρώτη φορά το πιο ωραίο μέρος της πόλης, αυτό για το οποίο η Καβάλα είναι Καβάλα κι όχι ίδια με τις άλλες πόλεις. Μιλάω για την παλιά πόλη, εκεί που είναι η εκκλησία της Παναγίας, όπου παντρεύτηκαν οι γονείς μου, ο φάρος, το φρούριο, οι καμάρες και μια θέα που μ' έκανε να νιώσω ότι βλέπω την Καβάλα καθαρά για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Ανακάλυψα βέβαια και πράγματα για τον εαυτό μου, όπως το πόσο ψυχωτική μπορώ να γίνω όταν πορώνομαι με κάτι. Επί 3 μέρες κατασκόπευα ένα παρκαρισμένο ποδήλατο, γιατί σοκαρίστηκα τόσο που είδα τέτοιο ποδήλατο στην Καβάλα που θεώρησα χρέος μου να ανακαλύψω ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης. Έτσι κατέφυγα σ' ένα καθημερινό stalking με πρωινή και βραδινή βάρδια το οποίο όμως αρχικά δεν απέδωσε…(για λόγους σασπένς δεν προδίδω ακόμα το τέλος της ιστορίας).

                              [είναι και αρειανίδικο- τι άλλο να ζητήσει κανείς!!]

Είδα πόσο εύκολα μπορεί να περνάει η ώρα ακόμα κι όταν είσαι μόνος-η σου όταν υπάρχουν ανηφόρες, κατηφόρες και φυσικά ανοιχτή αγορά: μπορώ να περιπλανιέμαι για ώρες χωρίς να βαρεθώ.

 Όσον αφορά στην αγορά, ανακάλυψα επιπλέον τη χαρά του καταναλωτισμού – την οποία ανακαλύπτω ξανά και ξανά σε διάφορες φάσεις της ζωής μου δυστυχώς για το πορτοφόλι μου-. Τα υλικά αγαθά είναι άλλης κλάσης επένδυση αγαπητοί αναγνώστες. Το τσιγκούνικο μυαλό μου αρνήθηκε να δώσει 8 ευρώ σε ταξί και ανάγκασα την Έλενα να περιμένουμε ως τις 7 το πρωί (από τις 6παρα τέταρτο) μέχρι να ξεκινήσουν τα πρωινά ΚΤΕΛ για να γυρίσουμε στο σπίτι. Όταν όμως ήρθε μπροστά μου ο πειρασμός χρώματος κοραλί με top coat που γυαλίζει τα νύχια δε δίστασα να δώσω 30 ευρώ, παρόλο που μια όζα είναι κάτι που προφανώς δε χρειάζομαι αλλά δεν μπορώ και να μην πάρω ;P

Εκτίμησα όσο ποτέ τη Μαρία σε θέματα καθυστέρησης [στα άλλα την εκτιμούσα από πριν ;) ], γιατί συνειδητοποίησα πως σε σχέση με το ΚΤΕΛ Καβάλας είναι συνεπέστατη, αφού τουλάχιστον εκείνη μπορεί να αργεί αλλά κάποια στιγμή έρχεται κάτι που δεν ισχύει για το KTEΛ (καταγγέλλω την καθυστέρηση ή μάλλον την παράλειψη του δρομολογίου των 17:00 την Παρασκευή 12 Αυγούστου που στοίχησε στον Αντρέα μία μέρα λιγότερης παραμονής εις τας Σέρρας).

            Έκανα τους φίλους μου να θέλουν να με πνίξουν, βάζοντάς τους να ανεβαίνουν ανηφόρες, σκάλες, βράχια και να περπατάνε όλη την πόλη - όταν αναλαμβάνω χρέη ξεναγού το παίρνω πατριωτικά . Δεν μπορώ βέβαια να ορκιστώ ότι μετά απ’ αυτό θα θέλουν να ξαναέρθουν στην Καβάλα (προφανώς δε θα με προσλάβουν ποτέ σε τουριστικό γραφείο)

Ξαναθυμήθηκα πόσο τέλειο είναι το παρακμιακό beach volley και αναγνώρισα την αξία του να φοράω μπλούζα όταν παίζω – οι παρευρισκόμενοι μπορούν εύκολα να θυμηθούν το συνεχές ανέβασμα του μαγιό που δε μου επέτρεψε να αναδείξω τα skills μου -.

Επιπλέον βρήκα τον πιο κουλ παππού που έχω δει!! Πηγαίνει στο Aqua και χορεύει RnBιδικα με τους κάγκουρες κι όταν βαρεθεί –ποτέ πριν τις 05:00- καβαλάει το IDEAL του και φεύγει- σε ανηφόρα παρακαλώ,(στην Καβάλα είμαστε, παντού είναι ανηφόρα!).

Ένιωσα τον απόλυτο εκνευρισμό όταν για μια φορά στη ζωή μου ήθελα να δω τον αγώνα του ΠΑΟΚ και σ’ όλα τα μαγαζιά έδειχναν τον Παναθηναϊκό! Ίσως καλύτερα να μη μάθαινα το αποτέλεσμα βέβαια γιατί μ’ έτσουξε που νίκησαν είναι η αλήθεια .

Το άρθρο, αναγνωστικό μου κοινό, θα ήταν εξαιρετικά ελλιπές αν δεν αναφερόμουν στην πολυαγαπημένη μου «ΠΡΩΙΝΗ»- εφημερίδα και ραδιοτηλεόραση της Καβάλας. Εκεί και έμαθα ένα σωρό πράγματα για τη δημοσιογραφία και είχα φοβερή παρέα τους οποίους δυστυχώς δεν πρόλαβα να αποχαιρετίσω (Αν με διαβάζετε σας στέλνω όλους τα φιλιά μουυυυ :D). Μακάρι οι μελλοντικοί μου συνάδελφοι να είναι σαν εσάς! Τώρα έχω ακόμα ένα λόγο να περνάω πιο συχνά από την Καβάλα.

Κλείνοντας λοιπόν θα χρησιμοποιήσω, όπως συνηθίζω, μια παροιμία που θα προσαρμόσω στην περίπτωσή μου. Μπορεί αγαπητοί μου η περιέργεια να σκότωσε τη γάτα, αλλά δεν σκότωσε τη χοντρόγατα!! Γιατί το stalking μου τελικά απέδωσε και ανακάλυψα σε ποιον ανήκε το πολυπόθητο ποδήλατο! Μπορεί να απογοητεύτηκα ελαφρώς γιατί περίμενα κάποιον γεννημένο μετά το ’85, αλλά τουλάχιστον έμαθα ότι το πήρε από το ίδιο μαγαζί που θα πάρω το δικό μου – με το καλό όοοοταν βρω λεφτά- και εν πάση περιπτώσει τουλάχιστον η κατασκοπία μου είχε αποτέλεσμα και δε θα ζήσω με την απορία να με βασανίζει. Άλλωστε με τόσα αστυνομικά βιβλία που διαβάζω από μικρή δε θα μπορούσα να μείνω αδιάφορη μπροστά σε ένα τέτοιο μυστήριο.

Με τις διακοπές να αποτελούν πλέον παρελθόν επέστρεψα πια στη Θεσσαλονίκη κι έριξα έναν ύπνο στανιαρίσματος. Η σκληρή πραγματικότητα με βρήκε όταν κοίταξα απ’ το μπαλκόνι και δεν είδα τη θάλασσα της Καβάλας. Με αυτή την καταθλιπτική σκέψη κλείνω το άρθρο μου και παραθέτω μια φωτογραφία για να δείτε τι έχουν οι Καβαλιώτες που δεν έχουμε εμείς οι Θεσσαλονικείς..

p.s: η φωτογραφία είναι τραβηγμένη με το απαράδεκτης ανάλυσης κινητό μου. Κι όμως δεν έχει καμία σημασία :)

χωρίς ψαγμένο τίτλο

 Τελευταία περιπλανιέμαι από 'δώ κι από κει σαν άστεγη και κάνω flashback στη ζωή μου λες και γέρασα κι είναι ώρα για απολογισμό! Βέβαια όλο αυτό δεν έχει κανένα νόημα πέρα απ' το να μιζεριάζω, όμως νομίζω ότι είναι στη φύση μας-δηλαδή αναπόφευκτο να αξιολογούμε τις πράξεις μας και να λέμε: κι αν είχα κάνει αυτό τι θα γινόταν;
  Γενικά είμαι απ'ο τους υποστηρικτές του " everything happens for a reason ", αλλά ορισμένες φορές το μότο αυτό νιώθω ότι είναι πολύ φιλόδοξο για να το πιστέψω. Συνήθως χρησιμεύει στο να παρηγορώ τις φίλες μου για δικά τους προβλήματα! Κι αν λοιπόν είχα κάνει αυτό και δεν είχα κάνει εκείνο τώρα θα ήταν καλύτερα;
 Πάνω σ'όλα αυτά έρχεται κι η φράση που διάβασα στον Καζαντζάκη (ναι αποφάσισα να διαβάσω Καζαντζάκη, νά 'χω παρέα στη φιλοσόφηση της ζωής :P), μια φράση που με προβλημάτισε αρκετά: «Όπου αστοχήσεις, γύρισε· κι όπου πετύχεις, φύγε!»
Τελικά πρέπει να γυρνάμε όντως στα παλιά όταν βλέπουμε ότι κάναμε λάθος; Δεν ήταν "της μοίρας μας γραφτό" να γίνει έτσι;
 Και τώρα είναι η φάση που ως παντογνώστης αφηγητής πρέπει να απαντήσω και να μην αφήσω τους χιλιάδες αναγνώστες μου με την απορία του τι πρέπει τελικά να κάνουμε. Τα πράγματα είναι σχετικά απλά:
Everything happens for a reason: ναι γιατί αν είχες έρθει στην ώρα σου δε θα έπεφτες πάνω στον εξίσου αργοπορημένο τύπο που δεν περίμενες ποτέ να γνωρίσεις, αν γινόταν κάτι με το μεγάλο σου έρωτα ίσως να έπαυε να είναι μεγάλος έρωτας -και ναι αυτό θα ήταν κακό γιατί πάντα χρειαζόμαστε το ιδανικό με το οποίο συγκρίνουμε όλα τα υπόλοιπα γι' αυτό δεν πρέπει να μας απομυθοποιηθεί- και αν δεν είχες χάσει ένα δικό σου άτομο δε θα μπορούσες να αντιμετωπίζεις όλα τα υπόλοιπα ως αμεληταία μικροπροβλήματα. Δεν μπορούμε να διαλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο θα μάθουμε εν τέλει κάτι για τη ζωή, αλλά με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πάντα ΚΑΤΙ μαθαίνουμε.
Κατά δεύτερον το "μη γυρνάς στο παρελθόν" :είναι βλακεία για όσους βαριούνται να σκεφτούν. Γιατί το παρελθόν είναι οι εμπειρίες μας είναι ουσιαστικά το βιογραφικό μας, οι καταστάσεις που εκπαιδευτήκαμε να αντέχουμε. ΔΕ γίνεται να μη γυρνάμε στο παρελθόν γιατί από κεί μπορούμε να κρίνουμε πώς να φερθούμε και τι λάθος να μη κάνουμε αυτή τη φορά.
Τρίτον και τελευταίον στο συνδυασμό των δύο προηγούμενων με εφαρμογή της φράσης του Καζαντζάκη (ξέρω τό χεσα τώρα αλλά ξέρω ότι θα με κατανοήσετε): αν έρθει ξανά στο προσκήνιο "πρόσωπο" από το παρελθόν (δεν εννοώ κάποιο παλιό γείτονα, εννοώ κάποια παλιά σχέση ή σχέση wannabe) στο οποίο πιστεύεις ότι δε φέρθηκες όπως έπρεπε παλιά ("αστόχησες") και μπορείς να το διορθώσεις, τότε να θεωρήσεις ότι η επανεμφάνιση happened όντως for a reason κι απ' τη στιγμή που  θέλεις να το διορθώσεις, γύρισε- δε μιλάμε να ξαναγυρνάς και να ξαναγυρνάς γιατί μετά έρχεται κι η έκφραση "το γυαλί που ραγίζει δε ξανακολλάει" (πολλοί τη λένε λίγοι την εφαρμόζουν....) και γίνεσαι απ' αυτούς τους γελοίους που καταλήγουν νά χουν σ'όλη τους τη ζωή την ίδια σχέση με διαλείμματα και επανενώσεις η οποία θα μετεξελιχθεί σε μίζερο γάμο.
 Αυτό αποφάσισα να μοιραστώ με το πλήθος αναγνωστών μου αντί να σας πω πώς πέρασα στο Ποσείδι, στο Πευκοχώρι και στο σεμινάριο σάλσα (πολύ ωραία by the way θα ξαναπάω σε όλα). Γιατί συνήθως δε νιώθω την ανάγκη να γράψω γι' αυτά που πηγαίνουν καλά! Ο προβληματισμός οδηγεί στη δημιουργία γι' αυτό όλοι οι τρελοί κι αλλοπαρμένοι γίνονται συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί, ή απλώς παραμένουν τρελοί κι αλλοπαρμένοι σκέτο.
 Μαζεύω λοιπόν τα κομμάτια μου, γιατί το καθορισμένο μου δρομολόγιο σήμερα έγινε με σαγιονάρες περιοδικού (μου χάλασαν τα σανδάλια στο δρόμο και ως γνωστόν "ουδείς αναντικατάστατος") πράγμα που σημαίνει extra πόνος στα πόδια,  κι αφού σας έχω παραθέσει ό,τι έκφραση μού 'ρθε στο μυαλό τις τελευταίες μέρες σας αφήνω όλους στη Μοίρα σας τώρα που σας είπα και πώς να την αντιμετωπίσετε και πάω να βρω κανά φακό να πάρω στο Ποσείδι.

Ένας σκύλος που θα τον έλεγαν "Χόρτο"

Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα σκύλο, πάντοτε είχα γάτες -εξ ου και η ανεξήγητη πεποίθησή μου ότι είμαι γάτα- . Σ' αυτή τη φάση που έχω φιλοσοφήσει τη ζωή και μπορώ πλέον να δώσω τα φώτα μου στον κόσμο, πιστεύω πως για να γίνω ολοκληρωμέν-η άνθρωπος μου λέιπουν ένα ποδήλατο κι ένας σκύλος .

Το ποδήλατο το έδωσε η μαμά μου στον παλιατζή (μια πονεμένη ιστορία που φίλοι και γνωστοί έχουν χιλιοακούσει), τώρα την ψήνω να με αποζημιώσει μ' ένα καινούργιο. Ο σκύλος πάλι για τη μαμά δεν αποτελεί καν ενδεχόμενο, αλλά η εμπειρία μου με δίδαξε ότι για να δεχτούν κάτι οι μαμάδες πρέπει πρώτα να το κάνεις χωρίς την έγκρισή τους και μετά να το παρουσιάσεις , όταν θά'ναι πολύ αργά για να σε αποτρέψουν :)
 Το θεώρησα λοιπόν σημάδι απ' το Θεό όταν χθες το βράδυ ενώ γυρνούσα με τα παιδιά από Μαρτίου μας ακολούθησε ένα πανέμορφο σκυλί μπεζ, όσο πρέπει φουντωτό, δήθεν αδιάφορο. Νομίζαμε αρχικά ότι είχε ξεμέινει πίσω κι ότι ο ιδιοκτήτης του ήταν κάπου κοντά αλλά ο σκύλος απλώς το είχε σκάσει και έκοβε βόλτες. Η παρέα έμοιαζε σχεδόν ολοκληρωμένη (σχεδόν, γιατί έλειπε η Μαρία). Ο σκύλος ήταν μια αχτύπητη προσθήκη στο crew. Θα ήμασταν κάπως έτσι συν κανα δυο ανθρώπους με καλύτερο σκύλο βέβαια [  4 1/2 φίλοι ]-αναγκαία παραπομπή σε ντετεκτιβικό βιβλίο-. Στο δρόμο εμείς κι ο σκύλος συναντήσαμε έναν τυπά με ένα προβατόσκυλο εν ονόματι Μπιάνκα, που μας πληροφόρησε για τα στοιχεία του σκύλου μας (ο τυπάς όχι η Μπιάνκα): "Είναι μικρό, καμιά 6 μηνών, σίγουρα το έσκασε από σπίτι, είναι καθαρόαιμο, ελληνικός ποιημενικός, τσοπανόσκυλο!" Ο τύπος προσπάθησε ανεπιτυχώς να βρει κάποιο όνομα ή τηλεφωνο στο κολάρο του σκύλου αλλά τζίφος, το σκυλί δεν αποκάλυπτε ταυτότητα. Στη συνέχεια αφού αποχαιρετίσαμε την Μπιάνκα και τον δικό της αρχίσαμε να ψάχνουμε όνομα για το σκύλο, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε φύγει μπροστά κανά χιλιόμετρο- δεν έκατσε η φάση με τη Μπιάνκα. Το Μποπ απορίφθηκε, γιατί σύμφωνα με τον Αντρέα τα σκυλιά πρέπει να έχουν δισύλλαβο όνομα που να περιέχει ρο (τότε γιατί το δικό σου σκύλο τον λένε Μπόμπι; - μια εύλογη απορία που κράτησα μέσα μου για να μη γίνω πιο εκνευριστική). Τελικά κατέληξα να ονομάσουμε το σκύλο Χόρτο, δισύλλαβο με ρο και αρκετά μοναδικό. Το Χόρτο όμως ειχε άλλα σχέδια και μας εγκατέλειψε τρέχοντας προς τα πάνω. Μέσα μου ένιωθα πως είτε θα πήγαινε να κάτσει έξω από τη Μυροβόλο [για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ για να δείτε τη σελίδα μας στο facebook- συγγνώμη για τη διαφήμιση αλλά μόνο με τους σπόνσορες βγάζουμε τα έξοδα εμείς οι απένταροι δημοσιογράφοι] για να καλωσορίσει τη μαμά μου το πρωί και να την ψήσει να τον κρατήσουμε, είτε θα πήγαινε στην είσοδο του σπιτιού μου μέχρι να γυρίσω για να μπούμε μέσα μαζί. Καθίσαμε στην πλατεία της Χαριλάου, το Χόρτο άφαντο.. Αφού εμπλούτισα τις γνώσεις μου για τις εξελίξεις στο ποδόσφαιρο και σοκαρίστηκα μαθαίνοντας πως το άγαλμα στην πλατεία δεν είναι του Μέγα Αλέξανδρου αλλά του Αριστοτέλη, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Με την ελπίδα να μην έχει σβήσει από μεσα μου περπατούσα όλο ενθουσιασμό προς το σπίτι έτοιμη να αναφωνίσω "Χόρτο! Το ήξερα ότι θα σε βρω εδώ!". Αν περιμένετε ένα αίσιο τέλος στην ιστορία, του στυλ "Από εκείνη την ημέρα απέκτησα τον πρώτο μου σκύλο και γίναμε αχώριστοι",  να σας θυμίσω πως πρόκειται για το δικό μου blog (κάποια στιγμή θα κάνω έναν κατάλογο γκαντεμοσυμβάντων) και φυσικά καμιά μου ιστορία δεν έχει happy ending. Έτσι λοιπόν η τύχη επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά πως στην περίπτωσή μου εμφανίζεται με τη μορφή μούντζας απ' τον ουρανό και τη στιγμή που έφτασα στην εξώπορτα, άκουσα ένα θρόισμα μέσα απ' τα φύλλα. Γύρισα να κοιτάξω...και φυσικά ήταν μια μαύρη γάτα που με κοιτούσε με το φωσφοριζέ διαβολικό της βλέμμα. Είπα ένα άι συχτήρ και μπήκα σπίτι! Να γιατί είμαι καταδικασμένη να νομίζω πως είμαι γάτα.

Και μ' αυτή τη γελοία ιστορία κάνω την είσοδό μου στο blogspot ως χοντρόγατο μια μέρα που ακόμα κι η βροχή βαριέται να πέσει από τα σύννεφα.